Beste psychologen

Ik heb een aantal keer bij een psycholoog gezeten die mij niet kon of wilde helpen. Ik nam namelijk niet alles klakkeloos aan en had vaak een weerwoord. Ik wilde hulp, maar ik vond het moeilijk om mij open te stellen voor die hulp. Ik was dus niet de perfectie patiënt. Die psychologen wilden of konden niet werken met iemand die niet het schoolvoorbeeld van een patiënt is. Ik dacht altijd dat het aan mij lag, tot ik bij Altrecht kwam. Ik ontmoette eindelijk psychologen die goed waren in hun werk.

psychologen

Hulp nodig
Als iemand bij een psycholoog komt is er vaak al een heel proces aan vooraf gegaan. Je zit niet goed in je vel of je hebt problemen met functioneren. Het is niet fijn om daar last van te hebben en het is vaak lastig om aan jezelf toe te geven dat je een probleem hebt. Soms besluit je zelf dat je hulp nodig hebt, soms zijn het de mensen uit je omgeving die vinden dat je dat nodig hebt. Het komt er in ieder geval op neer dat je eindelijk de stap hebt gezet om naar een psycholoog te gaan. Daarmee geef je dus toe dat er iets aan de hand is. Of je het nou compleet accepteert, of nog steeds ontkent; het begin is er.

Als je nog met jezelf in gevecht bent kan het heel moeilijk zijn om de hulp van een psycholoog te accepteren. Er zijn mensen die er nog niet klaar voor zijn en die hulp ook niet willen. Er zijn ook mensen die de hulp wel willen, maar het nog niet kunnen accepteren. Tot die laatste groep behoor ik. Ik ben sterk, ik kan alles zelf oplossen en als dat niet zo is heb ik gefaald. Je kunt je vast voorstellen dat het in zo’n geval moeilijk is om je toch open te stellen voor een psycholoog. Vooral als je dan net als ik ook nog eens een angst hebt om je kwetsbaar op te stellen. Dus ik wil de hulp wel, maar ik vind het onwijs moeilijk om daar mee om te gaan.

bedankt psycholoog

De muur
Omdat ik het zo moeilijk vond om die hulp te accepteren zette ik een muur op. Een muur waar moeilijk doorheen te breken valt. Maar het is te doen. Toch is dat nu alleen nog de psychologen van Altrecht gelukt. De rest kon of wilde het niet. Ik kom bij een psycholoog, vertel dat ik hulp nodig heb en wat mijn probleem is. Vervolgens krijg je na 1 of 2 afspraken te horen dat je teveel tegen ze ingaat en ze niks met je kunnen. Dat is helaas niet alleen bij mij gebeurd, het gebeurt vaker. En dat is zonde, want voor die mensen kost het daarna alleen maar meer moeite om naar een psycholoog te gaan en zich open te stellen.

Mijn ervaring is dat juist de mensen met een muur de hulp van een psycholoog heel goed kunnen gebruiken. Ze vinden het eng om kwetsbaar te zijn, om hun emoties te voelen, om na te denken over het verleden. Allemaal dingen die ze zonder hulp waarschijnlijk nooit gaan doen. Maar ook dingen die ervoor zorgen dat ze tegen dezelfde problemen aan blijven lopen.

ervaring altrecht

Altrecht
1,5 jaar na mijn laatste psycholoog wist ik dat het zo echt niet langer kon. Ik moest gewoon hulp hebben voor mijn conversiestoornis. Ik wilde niet weer naar een gewone psycholoog. Te bang om weer afgewezen te worden. Daarom ging ik naar Altrecht, waar ze veel ervaring hadden met ‘moeilijke’ mensen. Ik zat daar weer en zei dat ik hulp nodig had en wat mijn probleem was. De muur was ook meteen weer aanwezig. Ik wilde nog steeds sterk zijn. Toch gaven deze psychologen (en andere therapeuten) het niet op. Ze bleven doorvragen en mijn reacties observeren. Al na een paar afspraken lukte het ze om een kijkje achter die muur te nemen. Ik kon dus toch geholpen worden!

Bij Altrecht mag ik tegen de psychologen ingaan. Mijn weerwoord wordt daar geaccepteerd. Sterker nog, als ik alleen maar ja en amen zeg vragen ze door. Dat is namelijk niet genoeg. Als een psycholoog een theorie heeft en jij denkt dat dat niet klopt, mag je er gewoon tegenin gaan. Het is een verademing! Eindelijk psychologen die weten wat ze doen. Die weten hoe ze een patiënt moeten bereiken die het moeilijk vinden om hulp te vragen. Eindelijk psychologen die zelfverzekerd genoeg zijn om een weerwoord aan te kunnen. Psychologen die je proberen te helpen, omdat je de eerste stap hebt gezet door je aan te melden.

Dus beste psychologen van Nederland, neem hier een voorbeeld aan. Geef patiënten niet zo snel op. Ze komen naar je toe omdat ze hulp nodig hebben. Er zit een heel groot verschil tussen geen hulp kunnen accepteren en geen hulp willen accepteren. Praat eens met ze. Observeer ze. Stel vragen. Laat zien dat je je diploma gehaald hebt en een psycholoog bent.

Heb jij ervaring met psychologen die je niet konden/wilden helpen?

liefs


Volg mij ook via Bloglovin'Facebook | Twitter | Instragram |

Reacties Facebook

Reactie

11 thoughts on “Beste psychologen

  1. Ik heb een jaar bij een eerstelijns psycholoog gelopen. Zij kon me niet echt helpen, omdat haar middelen beperkt waren, maar nutteloos was dat jaar zeker niet. Hoewel haar grootste doel was me niet verder achteruit laten gaan niet bepaald is gelukt, leerde ik van haar wel weer dat ik mensen kon vertrouwen en dat gedachten ‘maar’ gedachten zijn

  2. Ik vind het ook lastig om mezelf open te stellen of überhaupt hulp te vragen. Pas na twee jaar psycholoog na psycholoog bezoeken begin ik te merken dat het begint te werken. Het vervelende bij mij is dat ik heel makkelijk praat. Ik kan uren volpraten over dingen die ik heb meegemaakt zonder dat het me daadwerkelijk raakt.

    Wat mij altijd frustreert is dat het een keer ‘klaar’ is. Dat ze niks meer met je kunnen, of dat ze je bestempelen als ‘gezond genoeg’. Ik ben oprecht bang dat dat bij mij een keer gaat gebeuren als ik nog niét klaar ben.

    Ik heb, net als jij zo te lezen, baat bij wat ‘pittigere’ psychologen die niet met alles wat je zegt genoegen nemen. Al mijn vorigen waren te lief (?!), ik heb iemand nodig die een schop onder mijn hol geeft als dat nodig is en iemand tegen wie ik kan zeggen wat me niet zint aan de manier waarop het gaat (én dat ze er dan wat mee doen).

    1. De pittige psycholoog is voor mij ook het meest geschikt inderdaad ja!

      En dat praten zonder dat iets je raakt heb ik ook heel erg ja. Dus nu onderbreekt mijn psycholoog mij telkens en moet ik eerst nadenken of het me echt helemaal totaal niet raakt. Heel irritant, maar het helpt wel een beetje

      1. Ah, dat is wel een goede! Mijn nieuwe psycholoog vroeg vorige keer waar ik een hekel aan heb, misschien dat ik morgen aan haar voorstel of ze dat ook wil doen bij me. Ik zou het heel irritant vinden, maar het zou wel werken!

  3. Als tiener werd ‘k gepest op school. In ‘t begin viel dat nog mee, maar de pesterijen werden erger. Ik ging naar de leerlingenbegeleiding op school, maar die vond er niets beter op om de klas aan te spreken & natuurlijk had men niets gedaan. Op een gegeven moment, zonder dat ‘k ‘t zelf wist, moest ‘k van school naar een psycholoog niet ver van ‘t school. Ik mocht dus de school verlaten om daar op visite te gaan. School maakte wel die afspraken. Persoonlijk vond ‘k dat wel verkeerd, want zo had m’n klas weer stof tot pesten. Ook de ‘psychologen’ waren mij niet goedgezind. Toen ‘k m’n verhaal deed, antwoordden zij met een antwoord in mijn nadeel. Ja, ik moest veranderen. Ik moest zwijgen & luisteren, terwijl de klas mij kleineerde tot beneden. Na zo’n sessie kwam ‘k nooit verademd buiten, integendeel. Ik meld ‘t op school & zij zochten dan iemand anders. Maar ‘t bleef er wel bij dat ‘t mijn fout was & niet de klas. Tot ‘k aan m’n 4de psycholoog kwam. Zij leerde mij m’n verdriet & woede op te schrijven. Dat gaf mij wel een beter gevoel & daar ben ‘k blij om. ‘k Ben na m’n 4de jaar overgestapt op een andere school. Daar werd ‘k gelukkig niet gepest, maar ‘t trauma die ‘k aan ‘t pesten overhield blijft m’n ganse leven achtervolgen. ‘t Gaat nu wel beter met me, maar er zijn nog van die momenten dat ‘k keihard aan mezelf twijfel & onzeker ben. Velen zouden mij nu aanraden om een ‘echte’ psycholoog te zoeken om mij van dat trauma af te helpen, maar dat hoeft allemaal niet meer voor mij. Ik heb schitterende vrienden waar ‘k m’n ei bij kwijt kan, dat is meer dan voldoende voor mij 🙂 Met alle respect voor goeie psychologen natuurlijk!

    1. Wat vervelend dat je ook gepest bent! Het is inderdaad niet zo handig van je school dat ze je onder schooltijd naar een psycholoog lieten gaan. Daar wordt het nooit beter door natuurlijk… Wel fijn dat je nu goede vrienden hebt met wie je kan praten!

  4. Wat een goed stuk! Mijn eerste psycholoog had ik voor mijn gevoel ook niet voldoende aan, ik kon niet wekelijks de opdrachten uitvoeren en eigenlijk had ik vrij weinig aan haar. Bij mijn huidige therapeute heb ik wel het idee dat er meer aansluiting is en dat als ik een weerwoord geeft dat we daar wel over kunnen praten. Soms blijft ze wel een beetje chaotisch, maar op zich prima. Alleen nu na 9 maanden gaat het nog niet heel denderend, waardoor ik nu naar de paaz ga voor 3 dagen in de week dagbehandeling. Ik ben als de dood voor nieuwe behandelaren, groepstherapie en alle andere dingen die nog op mijn pad komen. Maar goed, we gaan het maar weer aan, hopelijk kan ik over 10 jaar zeggen dat dat de beste beslissing was die ik kon nemen.

    En bij mij trouwens ook die onderbreking met of het me echt niet raakt steeds tussendoor. Fijn in ieder geval dat je bij Albrecht een fijne behandelaar hebt gevonden!

  5. Logisch dat je bang bent voor die nieuwe dingen. Maar ik hoop voor je dat er veel aan gaat hebben! 3 dagen is natuurlijk al heel anders dan 1 uur per week ofzo, dus dan ga je vast ook meer veranderingen opmerkingen. Succes!

  6. Zeer herkenbaar…!!! Ik heb er ook al een paar versleten (klinkt zo stom hè :p )
    de eerste was de ‘schoolpsycholoog’ omdat ik gepest werd. Die had dan daarna ook gesprekken met de pesters zelf waar ie dan doodleuk details van het gesprek met mij aan doorvertelde… werkte dus niet. Werd het alleen maar erger van natuurlijk!

    Veel later dan de tweede. Ik zat inmiddels zodanig opgesloten in mezelf dat ik niet meer durfde praten. Ik kon het wel van me afschrijven maar dat mocht niet van hem omdat ik daar niks van zou leren. Ook vond hij lezen wat ik had geschreven tijdverlies! Hij wilde dan steeds op zoek naar de ‘betekenis van de stilte’….. eeuuuhh… ja… wist ik veel! Ik durfde er niet eens over nadenken.. laat staan dat ik het met hem zou delen!
    Ik ging dus niks vooruit.. in tegendeel.. maar omdat ik dacht dat het aan mij lag bleef ik toch 1,5j bij hem langs gaan! Dom natuurlijk! Gelukkig was dat een centrum voor jongeren en werd ik te oud dus moest ik daar wel stoppen.

    Daarna kwam ik bij iemand waar ik gelukkig wel mocht opschrijven waar ik mee zat maar daar bleef het dan ook bij. Hij stelde wel wat bijvragen over wat ik had geschreven maar als ik niks zei dan was dat ook goed. Was de ‘brief van de week’ klaar werd het weer stil en wanneer er echt niks gezegd werd dan kwam er om de 2min de vraag; ‘waar denk je nu aan?’ ….. haha… er ging zo veel in me om dat ik echt het echt niet kon en vooral durfde om dat luidop zeggen.
    Hij stelde soms ook gewoon de verkeerde vragen ofzo over dingen die er totaal niet toe deden. Vreemd gewoon…
    Maar ook hier weer ging ik 2 j door met hem omdat ik alweer dacht dat het aan mij lag!

    Gelukkig heb ik nu een goed iemand. Zij kan mij ook een schop onder mijn kont geven als dat nodig is. DAT heb ik nodig.
    In het begin mocht ik opschrijven waar ik mee zat maar langzaamaan zijn we kunnen overschakelen naar normale gesprekken. Daar is tussendoor wel een opname voor nodig geweest maar ik ben haar enorm dankbaar dat ze mij in die richting heeft geduwd… ik heb die opname echt gewoon nodig gehad.
    Ik ben er nog lang niet maar ik heb wel vertrouwen in haar en heb het gevoel dat ik die tocht met haar wil en kan maken en dat ze me ook echt kan helpen.
    Oef!!! 😉

    Sorry voor de lange reactie

    Liefs..

    1. Klinkt inderdaad niet alsof de eerste psychologen geschikt waren voor jou. Maar niemand kan je verwijten dat je het niet geprobeerd hebt, want je hebt er lang genoeg gezeten. Beter dan mijn 2 sessies 😛
      Wel fijn dat je nu een goede psycholoog gevonden heeft! Ik hoop dat zij je kan helpen om te komen waar je heen wilt!

Geef een reactie