Al zolang als ik mij kan herinneren heb ik een hekel aan bellen. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk per e-mail af te handelen. Als ik word gebeld lukt het mij nog wel om op te nemen, maar zelf bellen vind ik eng en kost mij heel veel moeite.
Mijn moeder en man kan ik gewoon bellen. Maar als ik iemand anders moet bellen stel ik dat altijd zo lang mogelijk uit. Als ik het dan uiteindelijk toch doe moet ik mezelf echt mentaal voorbereiden. Ik probeer het hele gesprek voor te bereiden, zorg dat ik pen en papier bij de hand heb voor het geval dat en controleer het nummer 10 keer. Het is echt vreselijk. Achteraf valt het altijd mee, maar iedere keer heb ik weer last van die angst.
Gelukkig kan ik tegenwoordig veel dingen afhandelen met een e-mail. Op mijn werk deed ik dat ook, maar soms drong mijn baas toch aan dat ik belde. Dan probeerde ik altijd excuses te verzinnen om eronder uit te komen.
Wat ik precies zo eng vind aan bellen? Geen idee. Als ik hetzelfde gesprek face-to-face zou moeten voeren zou ik dat een stuk minder eng vinden. Het is ook niet zo dat telefoongesprekken in het verleden heel erg fout zijn gegaan. Het is dus echt een irreële en onlogische angst.
Ook als ik gebeld word door een onbekend nummer voel ik mijn hart in mijn keel kloppen en neem ik met trilhandjes de telefoon op. Niet weten wie mij belt zorgt ervoor dat ik mij niet kan voorbereiden. Dat is eng, het onbekende is eng. Als ik zie dat bijvoorbeeld mijn fysiotherapeut belt is het minder eng, omdat de onderwerpen van het telefoongesprek dan beperkt zijn.
Vind jij bellen ook eng? Of hang je de hele dag aan de telefoon?
Volg mij ook via Facebook | Twitter | Instragram |